Antwerpen Race 2009

Wie een bijzonder belevenis mee wil maken, dan is de Antwerpen Race zeker de moeite waard!

Het begon met een voor ons vertraagde delivery en weer teveel werk op het laatste moment. Dus vrijdag avond niet veel slapen en zaterdag traditioneel de wekker om 06.15 voor een start om 08.45. Een oktoberochtend voelt dan altijd koud en donker aan. Gelukkig hebben de 250 andere boten daar ook last van. De eerste golf overdek is dan ook veel waard: wij zijn er klaar voor. De weersverwachting van 30+ knopen wind vanuit de zuidwesten bleef jammer genoeg uit. Wel 20-25 knopen en volle maan, dus drie knopen stroom.

Onze start ging bijna goed, goed gepositioneerd maar met een spischoot onder de railing wil de spinaker niet goed staan. Het duurde even de schoot opnieuw te plaatsen, maar met het vol slaan van de spinaker ging de Team Heiner 38 er met 16 knopen planerend vandoor. Na 5 minuten varen lagen wij dik aan kop en bevestigde de Team Heiner 38 haar snelheid bij halve wind.

Bij Terneuzen kwamen wij de kleine boten vloot tegen, veel spinakers en uitgeboomde fokken in een te kleine vaargeul. Met 25 knopen wind was het belangrijk om elkaar enigszins ruimte te verlenen, ongeacht bakboord of stuurboord. Afkruisend richting Hansweert met 14 knopen wordt een drukke vaargeul ineens heel klein. Wel gaaf om mee te maken. Overal was actie, veel boten die uit het roer liepen, een enkeling die aan de grond liepen. Na 15 gijpen werden wij ingehaald voor de Belgische Seawolf die met haar masttop genaker hard voor de wind zeilde en een geduchte concurrent was.

Als je denkt dat je in een rechte lijn richting Antwerpen zeilt, dan heb je het mis. De Westerschelde kent vele bochten en boeien. Dit vraagt veel wisselen van zeilen, spinaker op en af, voorzeilen zetten en rif erin en er weer uit. In de 25 knopen wind werd veel energie verbruikt om het maximale uit de boot te halen en ook nog tussen de boeien te blijven.

Na Hansweert hebben wij met halve wind de Seawolf weer ingehaald en bij de vernauwing van Bath kwamen wij samen met de Pleomax, een Volvo 60 aan. Het wordt spannend: drie boten koersen op de line honours prijs.

Wij waren de eerste boot die de spinaker weghaalde, Seawolf was te laat en dropte hun rode spinaker over ons heen. Met 30% van hun spinaker bij ons aan boord (dacht ik nog, een rode spinaker kleurt ook goed bij onze boot!), zou je verwachten dat ze wel een penalty zouden draaien… Niet dus, gewoon doorvaren.

Dan de landsgrens over, geen streep over het water maar wel een grote kern centrale voor je. Daar maakten wij, varend aan kop, een fout. Moesten wij nu de volgende boei stuurboord of bakboord laten. Volgens ons bakboord. Drie keer overstag om bij de boei. Daar merkten we dat Seawolf de boei stuurboord liet. Een geweldig “OH SHIT moment”. Wie heeft gelijk? Na een snelle duik in de boot naar de boeienlijst, blijkt toch dat wij verkeerd zijn… Dus een halve mijl tegen de stroom in terug. Wij kwamen de Pleomax op de terugweg tegen, zij blij. Dan is je halve mijl voorsprong op Seawolf in een keer een halve mijl achterstand. Met volle moed gingen wij in de achtervolging. Aan inzet binnen ons team was geen gebrek, maar de afstand was uiteindelijk net te groot.

Pleomax als eerste over de lijn, 2 minuten voor de Seawolf en wij drie minuten daarachter. Een domper want meteen denk je ‘als …. ‘, hadden wij kunnen winnen. En dat is dan het leuke (niet) van wedstrijdvaren, fouten worden afgestraft. Dat hoort erbij.

Wat hebben wij geleerd?
Regels worden onderling niet zo nageleefd op de Westerschelde. Jammer, maar dank voor de biertjes achteraf Seawolf.
Volgende keer de masttop spinaker meenemen, hoe sneller hoe beter en de rating is voor line honours niet belangrijk
Een jibtop reacher is ook snel
Alleen meedoen als de wind in de westelijk hoek zit en meer dan 15 knopen is.
De beste windrichting is NW en veel. De slechtste oost en weinig. Dan wordt het een lange dag.
Voorbereiding is alles!
Topsnelheid van 18,4 knopen op de Westerschelde is gaaf!

Conclusie, volgend jaar weer!


Roy